Praktijk voor Logopedie de Leyens op Facebook
Aanmelden

Stotteren

Stotteren wordt opgemerkt als spraak waarbij er veel voorkomende herhalingen of verlengingen van klanken of lettergrepen of woorden of door veel voorkomende aarzelingen of pauzes. Dit komt regelmatig tot vaak voor in het spreken en houdt langdurig aan (langer dan 3 maanden).

Stotteren begint meestal tussen twee en vijf jaar. Dit is de periode dat kinderen meer leren praten en een beperkte onvloeiendheid in deze periode is normaal. Deze onvloeiendheden zijn voor een expert duidelijk te onderscheiden van stotter-niet vloeiendheid. In de aanwezigheid van bepaalde risicofactoren kan vroege aandacht wel belangrijk zijn.

Maakt u zich zorgen en wilt u snel een advies of logopedische behandeling nodig is dan kunt u de Screeningslijst voor stotteren invullen aan de hand van de volgende link:

Screeningslijst voor Stotteren

Stotteren komt op volwassen leeftijd meer voor bij jongens of mannen dan bij meisjes en vrouwen. Stotteren kan bij periodes minder hevig zijn of juist heviger. Dit wisselend karakter is grillig maar ook een kenmerk van stotteren.

Tijdens het spreken krijgt iemand constant terugkoppeling over hetgeen gezegd wordt. De voor de spraak verantwoordelijke spieren (tong, lippen, kaakspieren enzovoort) worden door het voor de spraak verantwoordelijke deel van de hersenen (de temporale kwab van de linker hersenhelft) geïnstrueerd om bepaalde bewegingen te maken. Wanneer een spierbeweging fout (dreigt te gaan) gaat vanwege bijvoorbeeld spanning (welke dan ook) wordt dit naar de hersenen teruggekoppeld. Bij een PDS wordt deze terugkoppeling minder adequaat gegeven, waardoor de spieren blijven corrigeren. Dit veroorzaakt stottersymptomen. Het probleem uit zich dus in de afstemming tussen de aansturing vanuit de hersenen en de spieren die voor de spraak verantwoordelijk zijn.

Wat doet de logopedist?

De logopedist zal een onderzoek doen naar het stotteren. Zij onderzoekt of er problemen zijn op het gebied van de spraakmotoriek, taalontwikkeling, zijn er emotionele factoren, omgevingsfactoren of combinaties daarvan? Nagegaan wordt hoe het stotteren zich heeft ontwikkeld en in welke fase het stotteren zich bevindt.

Bij het samenstellen van het behandelprogramma zal er rekening mee worden gehouden in welke fase het stotteren zich heeft ontwikkeld. Bij kinderen worden de ouders/ verzorgers of het gezin bij de behandeling betrokken. Bij de behandeling van stotteren bestaat de begeleiding uit indirecte therapie, waarbij de omgeving van het kind adviezen krijgt en wordt begeleid in de communicatie met het kind. Het kind kan ook zelf direct worden behandeld, maar niet zonder medewerking van zijn omgeving. Bij jongeren of volwassenen bij wie het stotteren zich al verder heeft ontwikkeld, doet de logopedist eerst uitgebreid onderzoek. Hierbij wordt het stotteren in kaart gebracht. Ook wordt er gekeken naar de manier waarop de persoon omgaat met het niet-vloeiend spreken en hoe de directe omgeving reageert op het stotteren. Op basis van de onderzoeksgegevens wordt een behandelplan opgesteld. Het doel is de vaardigheden te veranderen of te verbeteren zodat het spreken vloeiender verloopt. Dit kan door bijvoorbeeld de spraakmotoriek te oefenen, maar ook het aanleren van spreektechnieken of de aanpak van de beleving van het stotteren. Bij meer complexe stotterproblematiek kan verwijzing naar een stottertherapeut zinvol zijn.

Informatie over Stotteren

Online aanmelden

Meld je nu aan voor een behandeling, ook zonder doorverwijzing

Aanmelden